De bergen....er is naast jungle na eigenlijk geen andere locatie op de wereld waar ik me fijner voel dan in de bergen. Hardlopen in de bergen is voor mij dan ook wat ooit het fietsen was. En eigenlijk is dat het nog steeds: ultiem genieten. De bergen hebben iets magisch en geven mij altijd het gevoel hoe nietig en klein je eigenlijk bent als mens. Maar ook hun imposante grootte met het schitterende uitzicht wat ze ons geven, de stilte die er vaak is, maar ook het onvoorspelbare.... Ik kan me geen fijnere plek wensen. Daarnaast realiseer ik me altijd hoe bizar mooi en ruig de natuur eigenlijk kan zijn. Hoe zwaar ik het ook heb, ik heb altijd ruimte om te genieten, om even stil te staan en om me heen te kijken en om heel bewust de 'berglucht’ in te ademen. Ook is er altijd wel ruimte om in mijn bubbel om te mijmeren, om over het leven na te denken of om plannen te maken al dan niet geïnspireerd door de omgeving.

Voorbereiding 

Toen ik mijn diagnose kreeg, was ik natuurlijk degene die ziek werd. Maar in werkelijkheid trof het ons hele gezin. Nu de jaren verstrijken merken we daar steeds meer van. Het raakt ons dagelijkse ritme, onze relatie met elkaar en onze toekomstplannen. 

Zoals ik al eerder beschreven heb in een blog of zoals jullie al weten, ben ik gediagnostiseerd met een Astrocytoom glioom WHO graad 2. Ik onderging 2 wakkere operaties waarbij op het oog alles is weggehaald. Na 9 jaar stabiliteit is sinds november 2025 voor de derde keer groei geconstateerd nadat ik een heftig epileptisch insult kreeg.

Mijn hersentumor valt onder de gliomen. Een glioom is hersenkanker, maar wist je ook dat het een hersenziekte is? 

Hoe weet je nou of je houding tijdens het hardlopen ‘goed’ is? En hoe belangrijk is het eigenlijk dat je een goede loophouding hebt? En hoe ziet een goede loophouding er dan uit?

De laatste weken gaat het maar over één ding hier in huize Huijzer, namelijk kanker... Er wordt regelmatig, ook via Natascha, gevraagd door mensen hoe het met me gaat. Sommige mensen vragen ook hoe het met Natascha en met de meiden gaat. We begrijpen dat de meeste mensen niet realiseren hoe het echt gaat hier en hoe het echt is om in deze situatie te zitten. En dat snappen we heel goed. En daar zijn we eigenlijk ook blij om, want als je je dat realiseert betekent dat over het algemeen dat je in hetzelfde bootje zit of hebt gezeten.

Bij de cursor zie je de nieuwe tumor, de 'pit' zitten.

Zaterdag 25 oktober was het tijd voor de 4e ultra van het jaar. En als ik deze zou finishen betekende dat ik er elk kwartaal had gelopen. Daarvoor zou ik dan, naast de reguliere medaille, ook een bronzen plak krijgen als beloning.  

In 2024 was één van onze doelen om een lange wandeling te maken voor de stichting STOPhersentumoren. Voor het KWF hadden we een hardloopevent georganiseerd en ik liep voor hen de marathon van Rotterdam om vervolgens deel te nemen aan de Roparun (ook voor het KWF). In 2016 had ik al deelgenomen aan de Alpe d'Huzes waarvan de opbrengst ook naar het KWF was gegaan.  

Zaterdag 27 september 2025 was de bovenstaande ultra georganiseerd door Trailrunningeu / Trail Events. Voor mij de derde ultra op de planning van dit jaar. Na deze ultra zou ik er nog maar één moeten lopen van deze organisator om aan het eind van het jaar de bronzen medaille van de DUS25 (Dutch Ultra Serie 2025) te krijgen. Een tof concept, verzonnen door de organisator.

Sinds 22 oktober 2012 weet ik dat ik leef met een ongeneeslijke ziekte. Dat was natuurlijk een heel onwerkelijk en bizar bericht wat ik destijds in het ziekenhuis kreeg te horen. Iedereen heeft wel eens gehoord dat je wereld dan ‘even stil’ staat. Maar dat was écht even zo voor mijn gevoel. Alsof alles stil stond, alles even bleef hangen, inclusief het ademhalen. Een bericht wat binnenkwam, maar ook weer niet.  Echt lamgeslagen en alles stokte. Mijn gedachten stonden voor heel even stil om vervolgens van links naar rechts geslagen te worden. Ik heb gewoon kanker.... en wat voor één... een slechtere plek kan bijna niet...