Opbouw naar Project15

15 marathons en 15 ultramarathons. 30 runs. Ik kijk ernaar uit, maar soms zie ik er ook tegenop.

Het zijn 30 runs van 42,195 km of langer. Ben ik niet te overmoedig? Heb ik me niet verkeken op de afstand en op de intensiviteit? Aan de andere kant. Het is iets wat ik nog steeds kan en waar ik me heel goed bij voel. Ik hou wel van een (sportieve) uitdaging en het ultralopen brengt me iets moois. Ik leer mezelf steeds beter kennen en het helpt me enorm om even uit de gezondheidssituatie te zijn.

Maar hoe bereidt ik me hier nou op voor? Kan ik me hier überhaupt op voorbereiden? En hoe bereiden we dit als gezin voor?

Om maar meteen te zeggen: Ik denk zeker dat je dit tot op zekere hoogte kunt voorbereiden. Vooral fysiek: volume kweken door afstanden te maken, het lijf sterker maken door gerichte workouts, ervaringen opdoen door het lopen van lange afstanden, hoogtemeters maken en eventueel voeding of spullen testen die je mogelijk wilt gebruiken. Ik loop dit jaar bewust langere runs qua 'wedstrijden' en bewust geen korte. Die loop ik voornamelijk als actief herstel of om de weekomvang op te krikken. Ik sta voor net zoveel ultra's ingeschreven als de afgelopen jaren bij elkaar. En ook daar experimenteer ik mee. Zo liep ik onlangs twee weekenden achter elkaar een ultra om te ervaren hoe ik daarop reageer. Een hoofddoel van dit jaar is de Grizzly 100 in oktober. In maart liep ik al eens 100+ in een race, maar dat was in het backyard format en niet aaneengesloten. Nu dus 2 ultra's van 50+ achter elkaar, in september 2  keer 80+ en dan in oktober de 100. En dat wordt natuurlijk 100+, want een trail is nooit de afstand die ze opgeven. Stukje mentale training die je er gratis bij krijgt! Ik wil het jaar afsluiten met de bronzen DUS medaille (dutch ultra series) en daarvoor moet ik nog 1 ultra lopen in december. Het tweede doel van 2026. En daarmee loop ik dan de laatste voorbereidingsloop voor het project.

Mentaal is het puur ervaren. Elke run zal anders zijn. De ene run loop ik alleen en andere runs loop ik met een groep of met wisselende medelopers. Ik probeer een crew om me heen te krijgen van mensen die willen helpen onderweg door mee te fietsen, foto's te maken, peptalks te geven indien nodig, een schop onder m'n kont geven, voeding aan kunnen reiken, mensen die bij de start staan, mensen die bij de finish staan enz. enz. Zelf denk ik dat ik mentaal vrij sterk ben op dit gebied, maar of het echt zo is zal achteraf blijken. Ik heb in ieder geval genoeg ervaring met tegenslagen in het leven en heb redelijk wat stressvolle situaties voor mijn kiezen gehad bij mijn voormalige werkgevers. En het feit dat ik dit niet voor mezelf doe, maar juist om aandacht te vragen voor hersentumoren en geld op te halen voor de Stichting STOPhersentumoren.nl motiveert sowieso al.

Als gezin is het ook nog wel een uitdaging. We hebben 2 jonge schoolgaande kinderen, een kind uit een eerdere relatie en Natascha is zelf ook een fanatieke hardloper die haar eigen doelen ook heeft. Dat betekent dus veel afstemmen, overleggen en vooral plannen, plannen en nog is plannen. Daarom zal de gemaakte planning nog regelmatig aangepast moeten worden naar een realistischer plan, maar dat zal zichzelf wijzen tegen de tijd dat het nodig is denk we.

Voorbereiding betekent ook routes maken, plannen wanneer en waar ik welke  run loop, zoeken naar locaties die iets betekenen en die ik op wil nemen in een route. Maar ook bespreken met de Gouden sponsoren wanneer ik een marathon daar kan starten en finishen. Ik ben zelfs in contact met een buitenlandse organisator die graag iets wil betekenen voor dit project. Ook mag ik een aantal runs gratis meelopen. Op die manier dragen de organisatoren hun steentje bij aan dit project. Dat vind ik echt heel dankbaar en waardevol!

Het bekent natuurlijk ook het shirt volkrijgen wat ik draag tijdens de 30 runs. Ik ben daarvoor geregeld bij bedrijven geweest en heb menig gesprek gevoerd over het belang van dit project. Dat betekend overigens niet dat iedereen ja zei qua sponsoring. Maar uiteindelijk is het shirt op 1 plek na gevuld. Eigenlijk is het gewoon vol, want ik denk dat ik het laatste plekje zelf 'koop'.

En door er zo mee bezig te zijn, leeft het project meer en meer. Ik probeer soms nog wat ingangen te zoeken zodat het wat meer aandacht krijgt vanuit bijvoorbeeld de media, maar dat lijkt vrij lastig allemaal. Daar is het toch niet extreem of gek genoeg voor denk ik. Het belangrijkste is dat het dat voor mij wel is. Dat motiveert me! Ik hoef niemand iets te bewijzen en doe het niet voor mezelf. Maar dat de ziekte, de patiënten, de onderzoeken en het project aandacht verdient vind ik wel belangrijk. Daar ga ik nog mee aan de slag!