Voorbereiding
Ergens halverwege 2025 had ik me na lang twijfelen ingeschreven voor de Dutch Backyard Ultra. Ik was bekend met het concept, maar had alleen ervaring als crewlid van de organisator tijdens de backyard van een jaar eerder. Ik was wel benieuwd naar de ervaring als deelnemer, maar ik was ook terughoudend. Is dit wel iets voor mij? Wat als het helemaal niet lukt? Moet ik niet veel meer trainen om mee te kunnen doen? Kan ik dit wel met mijn ziekte? Het nieuwsgierige in mij won en dus schreef ik me in.
Waar ik alleen geen rekening mee had gehouden was dat ik in november 2025 dankzij tumorgroei in mijn hoofd een heftig epileptisch insult kreeg. Terug bij af qua lopen. Bizar wat zo'n insult voor gevolgen heeft voor je lijf. Ik moest enorm wennen aan de nieuwe medicatie. Vaak moe, stemmingswisselingen, een energiehuishouden wat in de war was, overprikkelt en ik kon weinig meer hebben. De overige klachten en de gevolgen zal ik laten voor wat het is.
Eind 2025 zou ik met een aantal andere crewleden van Trailrunningeu het jaar afsluiten in België, maar die moest ik aan mij voorbij laten gaan. Die moest ik wel even wegslikken. Een dag of wat later kwam ik erachter dat het de juiste keuze was, want ik liep met pijn (in mijn hele lijf) en moeite een lange duurloop door de polder. Ik kwam niet verder dan 20 kilometer. Ik was ook benieuwd of ik mijn voorbereiding voor de backyard wel kon doen. Na verloop van tijd begon mijn lijf te wennen aan de medicatie die ik moest nemen na het insult. Het lopen ging ook steeds iets beter, maar ik moest enorm op mijn energieverdeling letten. Met de nodige terugval leek het er toch op dat het langzaamaan begon te komen.
En zo deed ik begin februari met een aantal andere lopers een 10 uurs in het backyard format. Eén van de anderen, die ik niet kende, zou ook de backyard mee gaan doen dus dat was een leuke bijkomstigheid. Ik probeerde wat voeding uit, liep met nieuwe schoenen als test en ervaarde het concept zelf. Ik hield het de 10 uur vol en dat gaf wel vertrouwen voor de echte backyard in maart. Verder liep ik als voorbereiding een paar dagen 3 of 4 keer een rondje van zo'n 5,5 km per dag. Twee weken voor de backyard liep ik nog een marathon met Natascha, mijn partner. We deden dat door 18 rondjes van 2,2 kilometer en 1 rondje van 1,3 km te lopen rondom de lokale recreatieplas te lopen. Dat ging redelijk steady en ondanks een veel te hoge hartslag was ik wel tevreden.
Deelname
Tijdens het backyardweekend hadden we met het hele gezin een huisje gehuurd en al op donderdag aangekomen. Even ontspannen en genieten van het mooie weer. Op vrijdagochtend hielpen we met wat dingen opbouwen van het basecamp en uiteraard ook mijn eigen tent. Rond een uur of 3 in de middag terug naar het huisje om nog even op bed gaan liggen in een poging nog wat 'rust’ te pakken. Dat bleek toch lastig met 2 drukke meiden erbij. Zodra ik ging liggen dook de één op mijn buik en de ander op m'n hoofd. Dat herhaalde zich een keer of 5. Natascha was als crew de deelnemers aan het voorzien van hun startnummer. Rond 6 uur kwam ze terug naar het huisje waardoor ik nog wat kon eten en mijn spullen kon pakken. Snel naar het basecamp waar ik net op tijd was voor de briefing van Chris. Daarna weer terug naar het huisje om mijn kratten met eten en spullen te pakken voor de backyard zelf.
Met de start was het al donker geworden en iedereen startte dus met verlichting op, de nacht in. De eerste rondes gingen prima en waren voorbij voor ik er erg in had. Op de singletracks was het vooral wandelen, want er waren veel te veel mensen om te blijven rennen. Ik kletste met verschillende bekenden, onder andere met Rick, Björn en Gerben.
Tijdens rondje 6 was ik ineens de nacht zat, ik kreeg het koud en het idee dat de nacht nog wel even zou duren haalde de motivatie weg. Elke ronde liep ik na 2,5 km langs het huisje waar we verbleven en dat was een extra mentaal dingetje.
Dit duurde tot rondje 9 en dat rondje was het zwaarste rondje van de race. Ik was ontzettend moe, was er klaar mee en had gewoon geen zin meer. Ik liep non stop te geeuwen en struikelde regelmatig over boomstronken, wortels of takken. Het lijf was moe. Het plan was om naar het bij het huisje te stoppen en dan eerst te gaan liggen. Ik kwam iets daarvoor naast een andere loper die er ook niet al te gemotiveerd meer bij liep en besloot een gesprek aan te knopen. Ik vroeg hem of hij het nog leuk vond. Zijn antwoord was al net zo gedemotiveerd als zijn houding en het leek wel of ik daar juist energie van kreeg. We raakten in gesprek en ongemerkt motiveerden we elkaar. Al kletsend was ik ons huisje voorbijgelopen en voor ik het wist waren we weer bij de finish. We besloten dat we dit nog een rondje zouden doen en dat deden we. Tijdens ronde 10 stond Natascha buiten bij het huisje. Wat was ik blij om haar te zien! Het gaf me een energieboost die ik nodig had. En tijdens rondje 11 had ze Soof bij zich. Dat was een fijn moment. Even een knuffel, een kus en weer door. Het werd langzaamaan ook licht en de nacht lag achter ons. Zodoende startten we beide aan ronde 12! Hij gaf al snel aan dat dit echt zijn laatste rondje was en dat was ook prima natuurlijk. We liepen samen weer langs ons huisje en daar stonden Natascha, haar zus, Pip en Soof! Dat was echt top. Ik voelde me daarna zoveel beter. Het lopen ging een stuk makkelijker en ik leek er steeds lekkerder in te komen.
Nadat m'n medeloper, waar ik de naam jammer genoeg niet meer van weet, uit was gestapt besloot ik door te gaan. Mocht deze loper dit lezen, nogmaals dank voor het elkaar motiveren. Een ronde later kwam ik in gesprek met een andere loper. Al ronden lang liepen we elkaar regelmatig voorbij. Ik merkte dat ik goed ging op het kletsen met anderen. Ik zat er weer helemaal lekker in en kwam ook steeds wat bekenden tegen wat wel motiverend werkte. En zo ging ik van start in ronde 15, 16 en ook nog 17. Veelal met Björn en ook Martijn, die ik helemaal niet kende, haakte een paar rondes aan. Dat vind ik sowieso één van de leukste bijkomstigheden van een event als dit: nieuwe mensen leren kennen.
Ik besloot na ronde 16 samen met Natascha dat 17 de laatste zou worden. Fysiek kon ik nog wel, maar we voelden ons allebei niet fijn bij het feit dat we geen idee hadden wat deze inspanning voor gevolg zou kunnen hebben in mijn hoofd. De angst voor een insult was groot. Nu voelde ik me nog goed en ik kon na deze weloverwogen beslissing stoppen. Ik startte ronde 18 nog voor de vorm en kwam na de een stukje wandelen terug naar de start waar ik tot mijn verassing een groot applaus kreeg van de crew van Trailrunning! Echt heel leuk en ik had het geen moment verwacht. Er kwamen toch wat emoties vrij toen ik mijn DNF had opgeschreven en een dikke knuffel kreeg van Natascha. Ik voelde ook gelijk dat ik geen spijt ging krijgen van het moment van stoppen. Een nieuwe langste afstand ooit voor mij: 114 km! Gezien mijn situatie ben ik daar trots op en niemand pakt dit meer af!
Wat ik trouwens nog wel grappig vond om te ervaren was het volgende: Ik had fysiek eigenlijk nog niet heel veel last van iets, maar toen ik wist dat ik ging stoppen en ook daadwerkelijk stopte, kon ik amper meer lopen. Pijn in de heupen, knieën, kuiten en enkels. Hoe bedoel je het is een mentale sport??
Crewen
Een uurtje na mijn deelname vertrok ik naar ons huisje. Douchen en een paar uurtjes slapen. Natascha had verse kippensoep gemaakt en daar werd ik graag even wakker voor. Na het eten ging ik samen met de kinderen naar bed terwijl Natascha ging crewen. De volgende ochtend werd ik verrassend uitgerust wakker. Ietwat stijve spieren maar het viel niks tegen. Ik zag de tijdens het ontbijten de lopers voorbijkomen en besloot naar buiten te gaan om ze aan te moedigen. Ik zag als laatste Gerben Oevermans en zei hem dat ik naar de tent zou komen. Ik maakte me vervolgens klaar en vertrok naar het basecamp. Er waren toen nog 4 mensen in de race. Heel tof om deze eindstrijd van dichtbij mee te maken! Toen ik nog deelnemer was raakte ik ook regelmatig aan de praat met Gerben. Via een gezamenlijke vriendin 'kende’ we elkaar. Ik weet wat hij in het verleden gepresteerd had en wat zijn plan waren voor deze backyard. Ik probeerde hem tijdens het crewen bij te staan samen met zijn crew Nick en Gaston. Zij gaven aan tot uiterlijk 18.00 uur te kunnen blijven. Ik nam daarna met de inmiddels gestopte Björn het stokje over. Ook Rianne hielp ons mee! Zodoende was ik ineens van crewlid van Trailrunning, crew van één specifieke loper! Ik had het nog nooit eerder gedaan, maar een paar keer goed meegekeken met Nick en Gaston dus dat moest wel lukken. Zodra hij binnenkwam zijn vest aannemen en checken of en wat hij gegeten en gedronken had. Vragen wat hij wilde: zitten of liggen, cola of thee, pizza of lasagna enz. enz.
Zorgen dat het vest weer was aangevuld met eten en nieuw water, een opgeladen telefoon, horloge en hoofdlamp en hem weer naar het startvak dirigeren. Echt supertof om te doen en dat hij uiteindelijk ook nog de last man standing werd was echt een mooi moment.
Het mooiste moment van hem crewen: na rondje 47 of 48 wilde Gerben liggen. Vrijwel meteen viel hij in slaap. Bij het fluitje van de laatste minuut tilde we hem op en prepten hem nog snel voor de volgende ronde. Hij leek van ver te moeten komen en keek wat verward om zich heen. Jasje en vest aangeven, hoofdlamp op en gaan want hij had nog maar 15 seconden voor de start. Mooi om te zien dat hij toen gewoon weer scherp was. Ik zag daar mindset, ervaring en de wil om last man te worden bij elkaar komen. Vastberaden en met zelfvertrouwen de volgende ronde beginnen, de donkere bossen in en uiteindelijk op weg naar de overwinning! Dank voor het vertrouwen Gerben en het was een waar genoegen je te crewen en fantastisch om te zien!
Voor ons als gezin en voor mij als loper een weekend om nooit meer te vergeten! Een goed geregeld event, nieuwe mensen leren kennen, een fijn huisje, heerlijk weer, fijne mensen om ons heen en tijdens het event alle facetten meegemaakt, deelnemen, crewen (beide) en persoonlijke crew van iemand die ook nog de last man standing werd. Onze meiden werden vermaakt door een aantal mede crewleden en ze vermaakten zich daarnaast met snoepen, snoepen en snoepen. Met een heel fijn én trots gevoel reden we maandagmiddag huiswaarts.
Reactie plaatsen
Reacties