Gezin met kanker

Toen ik mijn diagnose kreeg, was ik natuurlijk degene die ziek werd. Maar in werkelijkheid trof het ons hele gezin. Nu de jaren verstrijken merken we daar steeds meer van. Het raakt ons dagelijkse ritme, onze relatie met elkaar en onze toekomstplannen. 

Het is iets wat altijd meespeelt in ons leven. In onze planning houden we er rekening mee, onze keuzes zijn erop gebaseerd en we moeten dealen met de onzekerheid die een groot gevolg van de ziekte is.

Natascha, mijn partner, is niet alleen mijn steun, maar ze is dé stabiele factor voor ons allemaal. Ze is partner, moeder, mantelzorger, maar vaak allemaal tegelijk. De aandacht gaat vaak naar mij, maar zíj is het die de boel hier draaiende houdt. Zij zorgt ervoor dat er eten in huis is, dat er eten op tafel komt, dat het huis schoon is, dat de meiden er verzorgd bij lopen en dat ik kan zijn wie ik nu ben. 

Steeds vaker loopt ze op haar tenen en zichzelf voorbij, steeds vaker komt het water tot aan haar lippen en steeds vaker wordt het zwaarder en lastiger om alle ballen hoog te houden. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar echt... zonder haar zou het één grote chaos zijn hier thuis.

Eigenlijk past iedereen zich in ons gezin aan, bewust en onbewust. De meiden zien en horen meer dan we soms denken. Ze zien onze vermoeidheid en voelen de spanning als het minder gaat. Ze merken het wanneer ik een slechte dag heb, chagrijnig, kort voor de kar en moe ben. We merken dat ze er moeite mee hebben. We vragen ons steeds vaker af wat dit voor hen betekent. Wat weten ze later nog? Gaan ze hier last van hebben later? Wat als ze zich niet meer groot kunnen houden?

De hele situatie vraagt dus ook iets van onze meiden. Het is een situatie waar ze niet om gevraagd hebben, maar wel mee moeten dealen. Het gaat niet altijd zoals we het zouden willen, maar de meiden zijn wel de reden dat we doorgaan!

Natascha neemt dus eigenlijk de meeste rollen op zich en ik ondersteun haar waar ik kan. De balans qua draagkracht en -last is bij ons niet in evenwicht. De impact die deze ziekte heeft op ons gezin is voor de buitenwereld niet altijd te zien, maar voor ons is het dagelijkse kost.

Ik heb kanker, maar we zijn vooral een gezin met kanker.